pl en de sk

Brama Szeklerska

GPS 49°33'44"N 20°38'16"E | 190 m od centrum
Kierując się wzdłuż muru klasztornego na południe, w kierunku skarpy i źródełka św. Kingi, miniemy bramę Szeklerską – dar Siedmiogrodzkiego Stowarzyszenia Światowego Związku Węgrów. Jest ona pamiątką ważnych wydarzeń z roku 1999, wyrazem sympatii i dowodem żywotności niegdysiejszych ścisłych związków politycznych, jakie łączyły Węgry i Polskę. Bramę ozdabiają dwa wielkie drzeworyty przedstawiające twarze św. Kingi (od strony placu) i św. Jadwigi (od strony zejścia do źródełka św. Kingi). Pod daszkiem krytym tradycyjnym gontem znajduje się wspaniały gołębnik! Postawienie tej bramy tuż obok klasztoru Klarysek, który ufundowała węgierska księżniczka Kinga, oraz umieszczenie na niej elementów nawiązujących do współczesności ma dla związków Polaków i Siedmiogrodzian specjalne znaczenie. Bramy Szeklerskie to drewniane budowle pełne rzeźbionych elementów roślinnych, symboli solarnych i najstarszych przejawów wyobraźni symbolicznej, w rodzaju plastycznych przedstawień węgierskiej koncepcji drzewa sięgającego słońca oraz starych znaków tzw. runicznego alfabetu szeklerskiego. Skromne, wiejskie bramy, będące echem bogatych budowli szeklerskich, są dość powszechne już w okolicach Lewoczy, ale najpiękniejsze zobaczymy w Transylwanii (Siedmiogrodzie) na terytorium Rumunii. Szeklerzy uchodzą za potomków Csaby, syna wodza Hunów – Attyli, chociaż ich prawdziwe pochodzenie nie jest całkiem jasne. Król węgierski Béla III osadzał Szeklerów na granicach swego państwa (głównie na terenach Transylwanii w dzisiejszej Rumunii). Cieszyli się oni specjalnymi względami i wykształcili swoiste rodzaje organizacji plemiennej na wzór wojskowy. Odrębność kulturowa Szeklerów dotrwała do naszych czasów i była potwierdzana węgierskimi umowami konstytucyjnymi, na mocy których w Transylwanii powstawały autonomiczne okręgi szeklerskie jeszcze w latach 60. XX w.


Adres
ul. Bandurskiego Stary Sącz
33-340 Stary Sącz

Multimedia


powrót do góry | O projekcie | Kontakt